Connect with us

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Γυναικεία τραύματα και ιστορίες για μηχανόβιους

Ανάσα πήραν οι περισσότεροι αιθουσάρχες σε όλη τη χώρα, έπειτα από την εισπρακτική επιτυχία που είχε το πρώτο τετραήμερο προβολής του το συμπαθέστατο animation «Τα Μυαλά που Κουβαλάς 2», κόβοντας πάνω από 100.000 εισιτήρια. Γι’ αυτή την εβδομάδα οι ελπίδες στρέφονται προς την περιπέτεια «Οι Μηχανόβιοι» του Τζεφ Νίκολς, με Τομ Χάρντι και Όστιν Μπάτλερ, ενώ δεν είναι και λίγες οι ταινίες γυναικών σκηνοθετών (Αριάν Λουί -Σεζ, Μαριάμ Τουζανί, Λεά Ντομενάκ) με γυναικεία θέματα, που ξεχωρίζουν, ανάμεσα στις δέκα πρεμιέρες. Η επανέκδοση της αριστουργηματικής ταινίας τρόμου του σπουδαίου Μάικλ Πάουελ «Ο Ηδονοβλεψίας», για τους νοσταλγούς του μεγάλου σινεμά.

Ανθρωπίστρια Βρικόλακας Αναζητά Αυτοκτονικό Άτομο

(“ Vampire Humaniste Cherche Suicidaire Consentant”) Αισθηματική κομεντί φαντασίας, καναδέζικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Αριάν Λουί – Σεζ, με τους Σαρά Μονπετί, Φελίξ-Αντουάν Μπενάρ, Στιβ Λαπλάντ, Σοφί Καντι κα.

Είναι εύκολα αντιληπτό, ακόμη και από τον τίτλο, ότι πρόκειται για μία εντελώς ασυνήθιστη ταινία, που δύσκολα μπορεί να καταταχθεί σε κάποια κατηγορία και βεβαίως, το κοινό πρέπει να είναι έτοιμο για όλα.

Η καναδική γαλλόφωνη ταινία, η πρώτη δουλειά της Αριάν Λουί – Σεζ, έχει διακριθεί σε πολλά φεστιβάλ – στη Θεσσαλονίκη κέρδισε το βραβείο Κοινού – καθώς διακρίνεται για το κατάμαυρο χιούμορ της και τον αντισυμβατικό χαρακτήρα της. Ένα φιλμ που ανακαλύπτει το χιούμορ, την ομορφιά και το συναίσθημα στα πιο αναπάντεχα μέρη, εκεί που η βαμπιρική μυθολογία έχει προκαλέσει χιλιάδες ρίγη και κραυγές τρόμου.

Κόρη, μιας οικογένειας βαμπίρ, η νεαρή Σάσα δεν αναπτύσσει το «χάρισμα» των γονιών της, λόγω ενός παιδικού συναισθηματικού μετατραυματικού σοκ, μοιάζοντας εγκλωβισμένη κάπου στη μέση, αφού δεν είναι ούτε κανονικό βαμπίρ ούτε μια συνηθισμένη κοπέλα. Οι γονείς της ανησυχούν γιατί δεν φαίνεται να θέλει να μπει στον δικό τους κόσμο και παραμένει εξαρτημένη από την οικογενειακή υποστήριξη και γι’ αυτό, εκδιώκεται από το πατρικό της, για να πάει να ζήσει στο σπίτι της ξαδέρφης της. Ωστόσο, η συνάντηση με έναν αυτοκτονικό νέο, θα αλλάξει το νόημα της ζωής της.

Θαρραλέα και τολμηρή η νεαρά Αριάν Λουί – Σεζ, προχωρά σε μία πρωτότυπη αντισυμβατική ανάγνωση της βαμπιρικής μυθολογίας, με ύφος μαύρης κωμωδίας, για να αναδείξει την εξέγερση της νεότητας απέναντι στις συμβάσεις και τις οικογενειακές παραδόσεις.

Η σκηνοθέτιδα, που δείχνει να μη φοβάται τις αντιθέσεις και τη μάχη με τις απαραίτητες συμβάσεις, θα ρίξει στο περιθώριο τον ερωτισμό, απ’ τον οποίο διακατέχεται ο βαμπιρικός μύθος, αξιοποιώντας ένα παράταιρο κινηματογραφικό είδος, για να αναπτύξει μία ιστορία για τις σύγχρονες δυσκολίες της νεότητας, τη δυσαρμονία προς το περιβάλλον και την καταγωγή, την ανυπακοή και τα κοινωνικά στερεότυπα. Και είναι όλα αυτά, που συνδέουν αισθηματικά το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, δυο νέους που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον.

Η πραγματικά ξεχωριστή ταινία, η οποία, ωστόσο, απαιτεί τη συγκατάβαση του κοινού να δεχθεί να μπει στο αλλόκοτο σύμπαν της, για την καλύτερη κατανόησή της, υπονομεύει τους βαμπιρικούς μύθους με μια δόση λεπτής ειρωνείας μέχρι το τέλος, καθώς ακολουθεί ένα δυνατό φινάλε που αναδεικνύεται ο ανθρωπισμός και η υπαρξιακή αγωνία, αφήνοντας τα σύγχρονα «καλοστεκούμενα» βαμπίρ στο περιθώριο.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η Σάσα έχει ένα σοβαρό πρόβλημα: είναι ένα έφηβο βαμπίρ που δεν μπορεί να σκοτώσει για να τραφεί. Πιστεύει πως η λύση βρίσκεται στο πρόσωπο ενός νεαρού με αυτοκτονικές τάσεις.

Οι Μηχανόβιοι

(“ The Bikeriders”) Περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Τζεφ Νίκολς, με τους Όστιν Μπάτλερ, Τζόντι Κόμερ, Τομ Χάρντι, Μάικλ Σάνον

Έχουν περάσει πάνω από 70 χρόνια από τον «Ατίθασο» του Μάρλον Μπράντο και τη συμμορία των μοτοσικλετιστών «Μαύροι Επαναστάτες», μια ταινία που έκανε τον πρωταγωνιστή παγκόσμιο σταρ και μαζί έφερε στον κινηματογράφο τις συμμορίες μηχανόβιων στην Αμερική. Μία παράδοση στις Ηνωμένες Πολιτείες, που ακόμη και σήμερα ακμάζει, πολλές φορές και ως εγκληματική οργάνωση.

Ο Τζεφ Νίκολς («Το Καταφύγιο»), επιστρέφοντας στην ενεργό δράση, έπειτα από επτά χρόνια απουσίας, θα καταπιαστεί με ένα πιασάρικο θέμα, με ισχυρές δόσεις νοσταλγίας και του γοητευτικού τρόπου ζωής των μηχανόβιων.

Εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, μετά από μία τυχαία συνάντηση σε ένα μπαρ, η πεισματάρα Κάθι ελκύεται από τον Μπένι, το νεότερο μέλος μιας λέσχης μοτοσικλετιστών στις κεντροδυτικές πολιτείες της Αμερικής, που ακούει στο όνομα «Βάνδαλοι» και έχει ως αρχηγό τον Τζόνι. Όπως συμβαίνει και στην υπόλοιπη χώρα, η λέσχη μεταμορφώνεται από έναν τόπο συγκέντρωσης περιθωριακών τύπων σε μία επικίνδυνη και βίαιη συμμορία του υπόκοσμου, αναγκάζοντας τον Μπένι να διαλέξει ανάμεσα στην Κάθι και την αφοσίωσή του στη λέσχη και τον αρχηγό της.

Αν στο ελκυστικό στόρι προστεθούν και τα καυτά ονόματα των Τομ Χάρντι, Όστιν Μπάτλερ και Τζόντι Κόμερ στο καστ και η γοητεία της νοσταλγίας, για τους λάτρεις των μηχανών λογικά η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη.

Όμως, ο Νίκολς, δεν στέκεται μόνο στα προφανή και προσπαθεί να στήσει ένα μύθο, με ένα ερωτικό τρίο, να σκιαγραφήσει όσο καλύτερα μπορεί τους χαρακτήρες, να μιλήσει – όχι και τόσο πειστικά – για την αρσενική ισχύ, μέσω της βίας και της τοξικότητας, που χαρίζουν γαλόνια σε συμμορίες. Θέλει να μιλήσει και για άλλα, όπως την εξέλιξη της Αμερικής, τη θέση της γυναίκας, την εξερεύνηση της αρρενωπότητας και της ταυτότητας, αλλά όλα μοιάζουν να χάνονται από τους βρυχηθμούς των μηχανών, τα μαύρα δερμάτινα μπουφάν και τις δροσερές εικόνες των ατέλειωτων δρόμων της ξεχασμένης Αμερικής του παρελθόντος.

Η χορταστική ταινία, πάντως, έχει το ενδιαφέρον της, τις καλοστημένες σκηνές, το στιλιστικό της μπρίο, τον απαραίτητο ρυθμό και τον ρομαντισμό για μια εποχή που είχε τη γοητεία της, αν και στο τέλος αυτό που μένει είναι οι καλλίγραμμες μοτοσικλέτες και οι γκαζιές εκεί που έπρεπε να μπαίνει φρένο.

Διεκπεραιωτικός, αλλά πάντα επαρκής, ο Τομ Χάρντι, ικανοποιητικός, αν και χάνει σε αποχρώσεις, ο Όστιν Μπάτλερ, ενώ η Τζόντι Κόμερ, καταφέρνει να δώσει αυτό το κάτι παραπάνω και να συνδέσει το δράμα με την αντρική περιπέτεια.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η άνοδος μιας λέσχης μοτοσικλετιστών στις κεντροδυτικές πολιτείες της Αμερικής, που ακούει στο όνομα Βάνδαλοι, ειπωμένη μέσα από τις ζωές των μελών της, η ιστορία της λέσχης εκτυλίσσεται μέσα σε μία δεκαετία.

Μνήμη

(“ Memory”) Δραματική ταινία, μεξικανοαμερικάνικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Μισέλ Φράνκο, με τους Τζέσικα Τσάστεϊν, Πίτερ Σάσργκαρντ, Μπρουκ Τίμπερ, Μέριτ Γουίβερ κα.

Όλα καλά και άγια, αλλά έπρεπε να φτάσει η ταινία του Μισέλ Φράνκο στα μισά για να αρπάξει φωτιά το επώδυνο δράμα και, να στριφογυριστεί ο σουγιάς στην πληγή, να μπει η ιστορία των δύο βασανισμένων ηρώων στο δρόμο της ελπίδας και της εξιλέωσης.

Ο Τζέιμς Φράνκο («Μετά τη Λουτσία», «Η Κόρη της Απρίλ»), στην πρώτη του ταινία επί αμερικάνικου εδάφους, δεν ξεφεύγει από το γνώριμο ύφος του, αυτό της αβεβαιότητας, της υπόκωφης έντασης, της σταδιακής κλιμάκωσης, αλλά αυτή τη φορά μάλλον υπερβάλει. Με μία εισαγωγή που τραβά αδικαιολόγητα, σχεδόν εξαντλητικά, για να στήσει το υπόβαθρο της ηρωίδας, κατά κύριο λόγο, που είναι και το κύριο πρόσωπο του δράματος.

Είναι η Σίλβια που έχει βάλει σε μία τάξη τη ζωή της, έπειτα από τον αλκοολισμό της και την αποχή της από το ποτό για 13 χρόνια, αλλά είναι κλειστή, κρατώντας τυπικές σχέσεις με την αδελφή της και προσπαθώντας να κρατήσει μακριά από τις κακοτοπιές και την έφηβη κόρη της. Από την αρχή, είναι σαφές, ότι κάτι σκοτεινό υπάρχει στο μακρινό παρελθόν της. Όταν θα βρεθεί σε ένα πάρτι συμφοιτητών της από το σχολείο, ένας παλιός συμμαθητής της θα την αναγκάσει να φύγει εσπευσμένα, θυμίζοντάς της κάτι από το παρελθόν. Αυτός θα την ακολουθήσει μέχρι το σπίτι της και θα ξεμείνει έξω από το κατώφλι της όλη τη νύχτα. Αυτός τώρα πάσχει από πρόωρη άνοια. Η μοίρα, θα τους ενώσει, παρά τα σκοτεινά σημεία του παρελθόντος τους.

Η Σίλβια, όπως αποκαλύπτεται προς το τέλος ήταν θύμα σεξουαλικής κακοποίησης του πατέρα της, ένα θέμα που η μνήμη της προσπαθεί να θάψει, με τη βοήθεια της μητέρας της, που δεν θέλει να την πιστέψει, ρίχνοντας την ευθύνη στην κόρη της, θεωρώντας την μία φαντασιόπληκτη «εύκολη κοπέλα».

Το στόρι, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν είναι και από τα πλέον ελκυστικά – μία πρώην αλκοολική με ψυχολογικά τραύματα συναντά έναν άντρα με άνοια – αλλά ο Φράνκο ξέρει να παίζει με την ψυχολογία, την παράδοξη φύση της μνήμης, ακόμη και από τρίτα πρόσωπα, που θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην αποκάλυψη των αθεράπευτων τραυμάτων της ηρωίδας.

Μόνο, που ο Φράνκο, θα μπει στο ψαχνό, με πολύ καθυστέρηση, θα σπαταλήσει χρόνο με ασήμαντες λεπτομέρειες, θα χάσει πλήρως το παιχνίδι με την οικονομία του δράματος, κάτι που σώζει, ως ένα σημείο, το λυτρωτικό φινάλε και οι προσεγμένες ερμηνείες των Τσάστεϊν και Σάρσγκαρντ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η Σίλβια διάγει μια τακτοποιημένη ζωή με την έφηβη κόρη της, σε ένα διαμέρισμα με πολλές κλειδαριές. Μόλις έκλεισε 13 χρόνια χωρίς αλκοόλ. Σε ένα σχολικό reunion συναντά τον Σαλ, ο οποίος το ίδιο βράδυ την ακολουθεί πίσω στο σπίτι της. Η τυχαία τους συνάντηση ξυπνά επίπονες μνήμες του παρελθόντος…

Αδάμ

(“ Adam”) Δραματική ταινία, μαροκινής παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Μαριάμ Τουζανί, με τους Λούμπνα Αζαμπαΐ, Νισρινέ Εραντί, Ντουάε Μπελκχάουντα, Αζίζ Χατάμπ κα.

Με καθυστέρηση πέντε χρόνων, μας έρχεται αυτό το δράμα γυναικείας χειραφέτησης από το Μαρόκο, που αποτέλεσε και το ντεμπούτο της Μαριάμ Τουζανί, την οποία γνωρίσαμε πέρσι με το ιδιαίτερο «Μπλε Καφτάνι». Η ταινία, που είχε προβληθεί στο Τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ Καννών και είχε προταθεί από το Μαρόκο για το Όσκαρ διεθνούς ταινίας, αλλά δεν έφτασε μέχρι το Λος Άντζελες, δείχνει τη θέληση των γυναικών να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια, σε μία ανδροκρατούμενη χώρα. Όμως, και η στάση του κράτους του Μαρόκου, φαίνεται να αλλάζει, καθώς πρόβαλε την ταινία και συμπαραστέκεται στην υποσχόμενη Τουζανί.

Στην Καζαμπλάνκα, η Άμπλα έχει ένα μικρό τοπικό αρτοποιείο στο σπίτι της, όπου ζει μόνη της με την οχτάχρονη κόρη της. Όταν θα την επισκεφτεί η Σαμία, μία νεαρή που έχει μείνει έγκυος και θα της ζητήσει δουλειά και στέγη, οι ζωές και των δυο γυναικών θα αλλάξουν ριζικά.

Οι ομοιότητες με το «Μπλε Καφτάνι» πολλές και κυρίως σε επίπεδο σκηνοθεσίας. Η γραφή, η συναισθηματική φόρτιση, η γλυκόπικρη προσέγγιση του θέματος, η ευαίσθητη αφήγηση, η σκηνοθετική φόρμα, με τις σιωπές, τις κινήσεις, τις γεμάτες νόημα ματιές και η θέληση για τη διεκδίκηση ανθρώπινων δικαιωμάτων – εδώ η γυναικεία χειραφέτηση – είναι παρούσες.

Για μια ακόμη φορά, παρουσιάζει ένα Μαρόκο που είναι δέσμιο ξεπερασμένων κοινωνικών στερεότυπων και ανισοτήτων και από την άλλη, τις γυναίκες που διεκδικούν ίσα δικαιώματα, να μην καταπιέζονται, να κρατούν στα χέρια τους τη ζωή τους, το σώμα τους (έκτρωση), ακόμη και τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

Και πάλι, υπάρχουν μελοδραματικοί τόνοι, που όμως δεν ξεπερνούν τα όρια, όπως και η παλιομοδίτικη κινηματογραφική γραφή, που δίνει μία γοητεία στο φιλμ, το οποίο, είναι αξιοπρεπέστατο και αρκούντως ενδιαφέρον, αν και το φινάλε μοιάζει αμήχανο.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ…. Η Άμπλα έχει ένα μικρό τοπικό αρτοποιείο στο σπίτι της στην Καζαμπλάνκα, όπου ζει μόνη της με την 8χρονη κόρη της. Όταν η Σαμία, μια νεαρή έγκυος γυναίκα, την επισκέπτεται η Άμπλα δεν μπορεί να φανταστεί ότι η ζωή της θα αλλάξει για πάντα.

Νυχτερινός Εκφωνητής

Αισθηματική κομεντί, ελληνικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Ρένου Χαραλαμπίδη, με τους Ρένο Χαραλαμπίδη, Ελευθερία Στάμου, Μαργαρίτα Αμαραντίδη κα.

O Ρένος Χαραλαμπίδης, επιστρέφει με την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του, έπειτα από 14 χρόνια απουσίας από τον κινηματογράφο, αποτίοντας έναν ρομαντικό φόρο τιμής στο νυχτερινό ραδιόφωνο, στις ομορφιές της Αθήνας και του ένδοξου παρελθόντος της, αλλά και μια ελαφρά μελαγχολική διάθεση για τους ανεκπλήρωτους έρωτες, τις χαμένες ευκαιρίες της ζωής, την κρίση της μέσης ηλικίας.

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης, συμπαθέστατο πρόσωπο του νέου ελληνικού σινεμά, παρά τις αντιφατικές απόψεις του, εδώ, μοιάζει σαν να πιάνει το νήμα από τη γνωστή ταινία του «Φτηνά Τσιγάρα», όταν ακόμη ήταν ένας ορεξάτος 30άρης. Τώρα, έχοντας πατήσει τα 50, πάντα ελκυόμενος από τη νύχτα, τους χαμένους έρωτες και το ραδιόφωνο, στο οποίο δουλεύει για χρόνια, στοχάζεται τα περασμένα, με μία γοητευτική μελαγχολία, χωρίς να χάνει το χιούμορ του και την έκπληξή του μπροστά στη μαγεία της ζωής.

Ένας βετεράνος του ραδιοφώνου, νυχτερινός εκφωνητής, τη βραδιά που γίνεται 50 χρόνων, συνειδητοποιεί με αμηχανία ότι έχει αφήσει πίσω του τα νιάτα, μιλώντας για τη ζωή του στα ανοιχτά μικρόφωνα. Βασικός άξονας της εκπομπής του είναι η αναζήτηση ενός ξεχασμένου έρωτα, που βρίσκεται σε εκκρεμότητα από την εποχή που υπηρετούσε ως εύζωνας, μέσα από τα ερωτικά και όχι μόνο μηνύματα που διέσωσε ένας παλιός τηλεφωνητής. Βγάζοντας στον νυχτερινό αέρα τα παθιασμένα ηχογραφημένα μηνύματα από τις αρχές του ‘90, θα προσπαθήσει να εντοπίσει αυτή την κοπέλα, μία χορεύτρια, που τον έχει σαγηνεύσει.

Ο Χαραλαμπίδης, σε τούτο το μόλις 70λεπτο φιλμ κι ελάχιστου κόστους, με το εκτεταμένο voice over, έρχεται νοσταλγικά, με το πέρασμα από το κασετόφωνο, το πικάπ και τον τηλεφωνητή, στη νέα ψηφιακή τεχνολογία, να αναδείξει τη γοητεία της νυχτερινής Αθήνας, με επιλεγμένες γωνιές της πόλης και τις αρχαιότητές της, καθώς και τις αναμνήσεις ενός μακρινού ανεκπλήρωτου έρωτα, αλλά και της θητείας στην προεδρική φρουρά – εκεί που χάθηκε η ευκαιρία της επαφής με την κοπέλα.

Ένα ταξίδι – στον χρόνο και τον χώρο – λυτρωτικής αυτογνωσίας, που θα στείλει το μήνυμα για την ομορφιά της περιπέτειας της ζωής, χωρίς, ωστόσο, να δικαιώνει πλήρως τις καλές προθέσεις του σκηνοθέτη, μοιάζοντας σαν το ασθενές ραδιοφωνικό σήμα, που χάνεται ή διακόπτεται από την αδυναμία του μικρής εμβέλειας πομπού του.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας βετεράνος νυχτερινός ραδιοφωνικός εκφωνητής έχει εκπομπή τη βραδιά που γίνεται πενήντα. Συνειδητοποιώντας με αμηχανία ότι δεν συγκαταλέγεται πια στους νέους, ξετυλίγει στον αέρα τη ζωή του και αναζητά έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.

Η Κυρία του Προέδρου

(“ Bernadette”) Βιογραφική κομεντί, γαλλικής παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Λέα Ντομενάκ, με τους Κατρίν Ντενέβ, Μισέλ Βιλερμόζ, Ντενί Πονταλιντέ, Σάρα Ζιροντό, Φρανσουά Βιντσεντελί κα.

Ακόμη μία – όχι και τόσο – γνωστής προσωπικότητας, αυτή της Μπερναντέτ Σιράκ έρχεται στο προσκήνιο, με την – όχι και τόσο – βιογραφική ταινία, της πρωτοεμφανιζόμενης Λέα Ντομενάκ, η οποία παραμερίζει τα πραγματικά γεγονότα σε μεγάλο βαθμό, για να στήσει μία ανάλαφρη κομεντί, γυναικείας χειραφέτησης.

Μία ταινία περιορισμένου ενδιαφέροντος, που αν δεν είχε ως πρωταγωνίστρια τη μεγάλη κυρία του γαλλικού σινεμά Κατρίν Ντενέβ, το πιθανότερο δεν θα έβρισκε διανομή στους κινηματογράφους και θα πήγαινε κατευθείαν στη μικρή οθόνη.

Ως πρώτη κυρία του προέδρου της γαλλικής δημοκρατίας, η Μπερναντέτ Σιράκ, θα λάβει τη θέση που νομίζει ότι της αρμόζει, να βρίσκεται στη σκιά του συζύγου της, για να μπορέσει αυτός να εκτελέσει τα καθήκοντά του με επιτυχία. Όταν όμως μία δημοσκόπηση την εμφανίζει ως μειονέκτημα δίπλα στον Σιράκ και συνειδητοποιεί ότι όλοι τη βλέπουν ως ξεπερασμένη και μια γυναίκα περασμένων εποχών, αποφασίζει να αλλάξει στάση, να γίνει ανυπάκουη, να δείξει ότι έχει και δική της φωνή, θα φέρει απρόοπτες εξελίξεις.

Η ιστορία του ζεύγους Σιράκ θα μπορούσε να έχει όλες τις προοπτικές για μία ενδιαφέρουσα ζουμερή ιστορία. Από τη μια η πολιτική μορφή του Σιράκ, που από τα αριστερά νιάτα του έγινε ηγέτης του γκωλικού κόμματος, υπήρξε για χρόνια δήμαρχος του Παρισιού και μετά τις αλλεπάλληλες ήττες από τον Μιτεράν, θα καταφέρει να γίνει πρόεδρος το 1995, κερδίζοντας και τις επόμενες εκλογές, ενώ η αντίθεσή του στην αμερικάνικη επέμβαση στο Ιράκ, θα τον φέρει απέναντι σε πολλά προβλήματα και θα κατηγορηθεί και για διαφθορά. Στη σκιά του, υπήρξε η Μπερναντέτ, μία αδιάφορη, για την πολιτική ιστορία της Γαλλίας, γυναίκα, που θα έπρεπε να υπομείνει τις φημισμένες ερωτικές του ατασθαλίες, αλλά και τον αλαζονικό εγωκεντρικό του χαρακτήρα.

Δυστυχώς, όμως, όλα αυτά τα ιδιαιτέρως ελκυστικά γεγονότα, η Ντομενάκ τα ξεπετά επιφανειακά και εκ του προχείρου, για να φτιάξει μία ανώδυνη κομεντί, βάζοντας αστεία περιστατικά – πιθανώς μακριά από την πραγματικότητα – που λίγο ενδιαφέρουν, στοχεύοντας στο γέλιο. Η ταινία της είναι περισσότερο ένα απάνθισμα κουτσομπολιών, με την παρουσία προσώπων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πολιτική, όπως του διπρόσωπου Σαρκοζί ή και κάποιων σελέμπριτις, όπως του Λάγκερφελντ.

Από κει και πέρα, η ταινία έχει κάποιο ρυθμό, ορισμένες αστείες σκηνές, αλλά τελικά ένα πενιχρό αποτέλεσμα, που δύσκολα θα κρατήσει τον θεατή ως το τέλος. Υπάρχει βεβαίως και η Ντενέβ, η οποία φτιάχνει μία δική της περσόνα, μακριά από αυτή της πραγματικής Μπερναντέτ, που δίνει έναν ξεχωριστό αέρα, αλλά δεν αρκεί για να δροσίσει το Μέγαρο των Ηλυσίων και πολύ περισσότερο το κοινό.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Όταν φτάνει στο Μέγαρο των Ηλυσίων ως η κυρία του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, η Μπερναντέτ Σιράκ συνειδητοποιεί ότι όλοι τη βλέπουν ως παλαιομοδίτικη και ξεπερασμένη. Αποφασίζει να πάρει την εκδίκησή της, μεθοδεύοντας διάφορες αλλαγές που θα της εξασφαλίσουν τη δική της θέση και φωνή στα πράγματα.

O Εξορκισμός

(“ The Exorcism”) Ταινία τρόμου, αμερικάνικης παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Τζόσουα Τζον Μίλερ, με τους Ράσελ Κρόου, Σαμ Γουόρθινγκτον, Κλόι Μπέιλι, Ράιαν Σίμπκινς κα.

Ταινία μεταφυσικού τρόμου, με τίτλο που παραπέμπει σε δοξασμένες εποχές για τους λάτρεις του κινηματογραφικού horror και με τον Ράσελ Κρόου πρωταγωνιστή, να αποτελεί τον κράχτη – αν και το ενημερωμένο κοινό, γνωρίζει ότι ο διάσημος ηθοποιός είναι πλέον πρώην σταρ και η κατηφόρα που έχει πάρει η καριέρα του μάλλον δεν έχει τέλος.

Άλλωστε και η παρόμοια ταινία που πρωταγωνίστησε ο Κρόου και προβλήθηκε πριν ένα χρόνο στη χώρα μας, «Ο Εξορκιστής του Βατικανού», προκάλεσε περισσότερα γέλια από τρόμο, ενώ δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι τα γυρίσματα του «Εξορκισμού» είχαν ολοκληρωθεί πριν τέσσερα χρόνια και μόλις τώρα βρήκε διανομή.

Ένας βετεράνος ηθοποιός που η καριέρα του δεν βρίσκεται και στα καλύτερά της, πρωταγωνιστεί σε μία ταινία υπερφυσικού τρόμου, αλλά σιγά σιγά αρχίζει να δείχνει σημάδια ψυχολογικής κατάρρευσης. Η αποξενωμένη κόρη του αρχίζει να αναρωτιέται αν ξανακύλησε στους παλιούς του εθισμούς ή αν συμβαίνει κάτι σοβαρότερο, κάτι που μπορεί να απειλήσει τη ζωή του και τη ζωή της.

Η απόπειρα του σκηνοθέτη Τζόσουα Τζον Μίλερ, γιου του Τζέισον Μίλερ που πρωταγωνίστησε στον κλασικό «Εξορκιστή» του 1973, να κάνει μια ταινία μέσα σε ταινία, μοιάζει με ανέκδοτο, ενώ το αφελές και προχειρογραμμένο σενάριο φαίνεται ως copy paste από ταινίες του είδους, με εξορκισμούς και άλλα συναφή.

Ορισμένες φορές δίνει την αίσθηση ότι όλα μοιάζουν ψεύτικα εσκεμμένα, αλλά δυστυχώς, δεν πρόκειται για μια παρωδία τρόμου, αλλά για μια ταινία που θέλει να σκορπίσει ανατριχίλες φόβου.

Ο Κρόου, σε μια ακόμη αγγαρεία, που μάλλον ήδη έχει ξεχάσει, ενώ οι υπόλοιποι ηθοποιοί παρότι δείχνουν να το παλεύουν, στο τέλος μάλλον παραδίδονται στην ανεπάρκεια του σκηνοθέτη και της πρόχειρης παραγωγής.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας ταλαιπωρημένος ηθοποιός αρχίζει να καταρρέει στη διάρκεια γυρισμάτων μιας ταινίας υπερφυσικού τρόμου. Η αποξενωμένη κόρη του αναρωτιέται αν ξανακυλάει στους παλιούς εθισμούς του ή αν συμβαίνει κάτι πιο απειλητικό.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Ο Ηδονοβλεψίας

(“ Peeping Tom”) Η αριστουργηματική βρετανική ταινία τρόμου, μιας άλλης θαυμαστής εποχής, που γύρισε το 1960 ο μέγας Μάικλ Πάουελ («Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος») σε ψηφιακά αποκαταστημένες κόπιες 4Κ, για τους νοσταλγούς του μεγάλου σινεμά. Η κλασική σήμερα ταινία, που χτυπήθηκε αλύπητα στην εποχή της και σήμανε την πτώση του κορυφαίου Βρετανού σκηνοθέτη, αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο ψυχογράφημα της σεξουαλικής σύγχυσης, που ζει ο ήρωας της ταινίας, ένας άντρας που κινηματογραφεί τις δολοφονίες που διαπράττει με θύματα γυναίκες, για να αποτυπώσει τις εκφράσεις του τρόμου στο πρόσωπό τους.

Υποδειγματική σκηνοθεσία, εντυπωσιακά κάδρα, υποβλητική έγχρωμη φωτογραφία, εξαιρετικό σενάριο, επηρεασμένο από τις ταινίες του Χίτσκοκ και πειστικές ερμηνείες από τους Κάρλχαϊντς Μπεμ, Άννα Μάσεϊ, Μαξίν Όντλεϊ κα.

Στις Σκιές των Ξεχασμένων Προγόνων

(“ Tini Zabutykh Predkiv”) Το ποιητικό, φολκλορικό αισθηματικό δράμα του Σεργκέι Παρατζάνοφ, επιστρέφει στις μεγάλες οθόνες έπειτα από 60 χρόνια από την πρώτη προβολή του. Η λαϊκή παράδοση και οι τοπικοί μύθοι συνδέονται αρμονικά με μία παραλλαγή του δράματος του Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», βάζοντας στο επίκεντρό του έναν καταδικασμένο έρωτα. Πρωταγωνιστούν Ιβάν Νικολάιτσουκ και Τατιάνα Μπεστάγιεβα.

Το Σεξ και η Λουσία

(“ Lucia y el Sexo”) Καλογυρισμένη ισπανική ταινία του 2001 για το ερωτικό πάθος – ό,τι πρέπει για το καλοκαιράκι. Σε επανέκδοση η ταινία του Χούλιο Μέντεμ («Εραστές του Αρκτικού Κύκλου») με την ελκυστικότατη Παθ Βέγκα να είναι φωτιά και λάβρα.

(Φωτογραφία από την ταινία «Οι Μηχανόβιοι»)

Χάρης Αναγνωστάκης

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading
Advertisement

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Έξι πρεμιέρες και ο ανεπανάληπτος «Κλέφτης Ποδηλάτων»

Με έξι πρεμιέρες οδεύουμε προς την καρδιά του καλοκαιριού, κατά το οποίο τα θερινά σινεμά, παρά τις σοβαρές απώλειες, δείχνουν να αντέχουν στην κόντρα με τις τηλεοπτικές αθλητικές μεταδόσεις. Από τις νέες ταινίες ξεχωρίζουν το θρίλερ «Longlegs», με έναν αγνώριστο Νίκολας Κέιτζ και η περιπέτεια καταστροφής «Τwisters», σίκουελ της γνωστής επιτυχίας του 1996, που αναμένεται να τραβήξει το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού. Σε επανέκδοση η ανεπανάληπτη δημιουργία του Βιτόριο ντε Σίκα «Κλέφτης Ποδηλάτων», μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών και τα εξαιρετικά «Πρόγευμα στο Τίφανις», με την Όντρεϊ Χέπμπορν και «Η Παράσταση Αρχίζει», το θρυλικό μιούζικαλ του Μπομπ Φόσι, με τον Ρόι Σάιντερ.

   Longlegs

   (“Longlegs”) Αστυνομικό θρίλερ, αμερικάνικης παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Οζ Πέρκινς, με τους Μάικα Μονρό, Νίκολας Κέιτζ, Αλίσια Γουίτ, Μπλερ Άντεργουντ, Κίρναν Σίπκα, Ντακότα Ντάλμπι κα.

   Ο Νίκολας Κέιτζ, που όσο απαξιώνεται και αποστασιοποιείται από τα μοντέλα του Χόλιγουντ τόσο γίνεται πιο αγαπητός, ρίχνεται αυτή τη φορά στα βαθιά και τα καταφέρνει άψογα. Και το σημαντικότερο, συμμετέχοντας σε ένα σφιχτοδεμένο και εξαιρετικού ενδιαφέροντος θρίλερ.

   Ο Οζ Πέρκινς («The Blackcoat’s Daughter»), ο οποίος έχει δείξει ικανοποιητικά δείγματα γραφής, δεν αρκείται μόνο στη φόρμα ενός σκοτεινού και βαρύ αστυνομικού θρίλερ, που θυμίζει το «Seven», το «Zodiac» ή τη «Σιωπή των Αμνών», αλλά επεκτείνεται στον μεταφυσικό τρόμο, ιδίως προς το τέλος, όπου το φιλμ χάνει και μέρος της γοητείας του. Έχει προλάβει, όμως, να διαπεράσει τον θεατή, αναδεικνύοντας την αποκρουστική φύση του κακού, μέσα σε μία ασφυκτική ατμόσφαιρα, που προκαλεί ανατριχίλες.

   Η Λι Χάρκερ, μία ταλαντούχα πράκτορας του FBI, προσλήφθηκε πρόσφατα από την υπηρεσία για να ερευνήσει μια υπόθεση ενός κατά συρροή δολοφόνου, που κυκλοφορεί ελεύθερος από το 1975. Ο τρόπος δράσης του αποκρουστικού και παρανοϊκού δολοφόνου είναι ασυνήθιστος, καθώς πιστεύεται ότι είναι ικανός να πείσει τους άντρες να σφάξουν όλα τα μέλη της οικογένειάς τους. Αποτέλεσμα αυτής της ικανότητας; Έντεκα γυναίκες έχουν ήδη σφαγιαστεί, ενώ ο δολοφόνος παραμένει ασύλληπτος. Η έρευνα θα στραφεί προς τον αποκρυφισμό και ταυτόχρονα θα δημιουργηθούν δεσμοί μεταξύ του δολοφόνου και της νεαρής ντετέκτιβ.

   Από την πρώτη κιόλας περίτεχνη και αρκούντως τρομαχτική σκηνή, ο Πέρκινς βάζει τα θεμέλια για ένα στιβαρό θρίλερ, με μπόλικη δόση τρόμου, αλλά και για μια ταινία με πολλές αναφορές στο είδος, αποτίοντας φόρο τιμής στον κινηματογραφικό τρόμο των περασμένων δεκαετιών. Ένα μικρό ξανθό κορίτσι πλησιάζεται από έναν άντρα δασύτριχο και με χλωμό και παράξενα θηλυκό πρόσωπο – ναι, είναι ο Νίκολας Κέιτζ, που απολαμβάνει όσο ποτέ τον ρόλο του.

   Ο Πέρκινς διατηρεί την παλαιομοδίτικη ατμόσφαιρα σε όλες τις σκηνές αναδρομής και ειδικά μέσα από εκείνες μέσα από τη ματιά του μικρού κοριτσιού, ενώ οι αστυνομικές έρευνες είναι γυρισμένες με σύγχρονο τρόπο, θυμίζοντας τον Φίντσερ και ειδικά στο «Zodiac».

   Η αγωνία και το κλίμα φόβου κρύβεται πολλές φορές στο φόντο των πλάνων, ενώ ο Πέρκινς αξιοποιεί στο έπακρο τον πραγματικό τρόμο, πολλές φορές και τον μεταφυσικό – εκεί που χάνει ορισμένους πόντους – για να δημιουργήσει μία ανατριχιαστική σκοτεινή ατμόσφαιρα και ρίγη στους θεατές.

   Η Μάικα Μονρό, στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι απολύτως πειστική, μεταφέροντας τα συναισθήματά της στην οθόνη, ο Νίκολας Κέιτζ, σχεδόν αγνώριστος τα πάει περίφημα, ενώ και οι ηθοποιοί που τους πλαισιώνουν συμβάλλουν στην αγωνιώδη ενέργεια της ταινίας.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η πράκτορας του FBI Λι Χάρκερ αναλαμβάνει την επίλυση της υπόθεσης ενός κατά συρροή δολοφόνου. Σύντομα ανακαλύπτει μία προσωπική σχέση μαζί του και θα πρέπει να τον σταματήσει πριν χτυπήσει ξανά.

   Τwisters

   (“Τwisters”) Περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Λι Άιζακ Τσανγκ, με τους Γκλεν Πάουελ, Ντέζι Έντγκαρ-Τζόουνς, Ντάριλ ΜακΚόρμακ, Κίρναν Σίπκα, Άντονι Ράμος, Μάουρα Τίρνι κα.

   Θεαματικότατη περιπέτεια καταστροφής, διά χειρός Λι Άιζακ Τσανγκ, του Αμερικάνου, νοτιοκορεάτικης καταγωγής, σκηνοθέτη, που μας είχε δώσει ενθαρρυντικά διαπιστευτήρια με το Minari πριν τέσσερα χρόνια, όταν ήταν ακόμη ένας δημιουργός ανεξάρτητων παραγωγών.

   Πρόκειται για το σίκουελ της μεγάλης επιτυχίας του 1996 «Τwister», το οποίο διαθέτει μία πλούσια παραγωγή, από τη σύμπραξη των Universal Pictures, Warner Bros και Amblin Entertainment (με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ στην εκτέλεση παραγωγής) και διευθυντή παραγωγής τον Φρανκ Μάρσαλ. Ο Τσανγκ, θα αξιοποιήσει τις εντυπωσιακές δυνατότητες των ψηφιακών εφέ, ενώ ταυτόχρονα θα ακολουθήσει με συνέπεια τους κανόνες του ψυχαγωγικού σινεμά: Με μία δόση κωμωδίας και δράματος, δύο δόσεις ρομάντζου και τρεις δόσεις περιπέτειας και αγωνίας.

   Η Κέιτ Κούπερ είναι μία πρώην κυνηγός καταιγίδων, που δεν μπορεί να ξεπεράσει τα τραύματά της από μία παλαιότερη τραγωδία που προκλήθηκε από ανεμοστρόβιλο. Τώρα πια, μελετάει μοτίβα καταιγίδων από την ασφάλεια του σπιτιού της στη Νέα Υόρκη, αλλά θα παρασυρθεί από ένα φίλο της στις ανοιχτές πεδιάδες της Οκλαχόμα, για να δοκιμάσουν ένα πρωτοποριακό σύστημα εντοπισμού. Εκεί, θα συναντήσει τον Τάιλερ Όουενς, έναν γοητευτικό και απερίσκεπτο σταρ social-media, που έχει γίνει διάσημος με τις αναρτήσεις για τις ριψοκίνδυνες περιπέτειες του με το κυνήγι καταιγίδων, με τον οποίο θα ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου θα προσπαθήσουν να αποτρέψουν την καταστροφή από την ένωση δυο τεράστιων ανεμοστρόβιλων.

   Χωρίς να υπάρχει στο σενάριο, κάποιος από τους παλαιότερους χαρακτήρες της αρχικής ταινίας, ο Τσανγκ θα έχει την ευχέρεια να δημιουργήσει τους δικούς του ενδιαφέροντες χαρακτήρες, παρότι πολύ λίγο ξεφεύγει από τις συνταγές των ταινιών καταστροφής.

   Το στόρι, που φυσικά έχει και ένα μικρό πέρασμα του γνωστού μηνύματος για την κλιματική κρίση και την περιβαλλοντική καταστροφή, θα παρασύρει τους θεατές σε μια ψυχαγωγική περιπέτεια, στην οποία θα αντιπαρατεθούν οι φυσικές καταστροφικές δυνάμεις με τους επιστήμονες και τους ατρόμητους ανθρώπους της περιπέτειας.

   Τα κλισέ χρησιμοποιούνται με μέτρο, καθώς τα ανοιχτά τοπία της Οκλαχόμα και η ψηφιακή δύναμη της φύσης έχουν το δικό τους πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ, ενώ η σύζευξη των χαρακτήρων στέκεται σε ικανοποιητικό επίπεδο, για μια ταινία καταστροφής.

   Η Έντγκαρ Τζόουνς και ο Γκλεν Πάουελ είναι σε κάτι ταιριαστό για την γκάμα των ερμηνευτικών τους ικανοτήτων, ενώ συμπαθητικοί είναι και οι υπόλοιποι ηθοποιοί, αν και ορισμένες στιγμές συνειδητοποιείς ότι οι τρομεροί τυφώνες είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Καθώς η περίοδος των καταιγίδων εντείνεται και πρωτοφανή καιρικά φαινόμενα κάνουν την εμφάνισή τους, οι δρόμοι μιας μετεωρολόγου με τραυματική εμπειρία και ενός διάσημου κυνηγού της περιπέτειας και των social media διασταυρώνονται.

   Υπάρχει Πάντα το Αύριο

   (“C’è ancora domani”) Κοινωνική δραματική κομεντί, ιταλικής παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Πάολα Κορταλέζι, με τους Πάολα Κορταλέζι, Βαλέριο Μασταντρέα, Ρομάνα Ματζόρα Βεργκάνο, Φραντσέσκο Σαντοράμε κα.

   Και μόνο οι θύμησες του νεορεαλισμού, που προσφέρει φαινομενικά στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο η ηθοποιός Πάολα Κορταλέζι, ήταν αρκετές απ’ ό,τι φαίνεται για να κάνει αυτή την, τουλάχιστον άνιση και με αρκετές αστοχίες, κοινωνική δραμεντί, για την πατριαρχική ιταλική κοινωνία, την κακοποιητική συμπεριφορά των συζύγων έναντι των γυναικών και την αφύπνιση της γυναικείας χειραφέτησης, την πιο εμπορική ταινία πέρσι και μία από τις εμπορικότερες όλων των εποχών στη γείτονα χώρα.

   Οι βασικές ενστάσεις για την ταινία έχουν σχέση με την απλοϊκή έως και συνειδητά αφελή προσέγγιση του θέματος, το ύφος και τη σκηνοθετική αντίληψη της ταινίας. Και αυτό διότι δεν πρόκειται για μια νεορεαλιστική ταινία, ούτε ένα είδος αναβίωσης του νεορεαλισμού, αλλά εμφανώς μία προσπάθεια μίμησης της νεορεαλιστικής ατμόσφαιρας και της σύνδεσής της, κάποιες φορές, εξόφθαλμα και ανεπιτυχώς με τον «μαγικό ρεαλισμό».

   Το φιλμ, γυρισμένο σε ασπρόμαυρο, προσεγγίζει το φεμινιστικό της θέμα, με ένα οικογενειακό δράμα και ενδοοικογενειακής κακοποίησης, που εξελίσσεται σε μια εργατική συνοικία της μεταπολεμικής Ρώμης, περισσότερο ως μία απομίμηση του νεορεαλιστικού ρεύματος, ρίχνοντας στο παιχνίδι παραπομπές με ντε Σίκα και Φελίνι, ενώ η ερμηνεία της σκηνοθέτριας -πρωταγωνίστριας ακουμπά πολλές φορές συνειδητά στις εμβληματικές εμφανίσεις των Άννα Μανιάνι και Σοφία Λόρεν (στα όρια της ιεροσυλίας).

   Στην Ιταλία, αμέσως μετά τον πόλεμο κι ενώ οι Αμερικάνοι στρατιώτες κάνουν ακόμη περιπολίες στη Ρώμη, η οικογένεια της Ντέλια, μιας απλής ταπεινής νοικοκυράς, βρίσκεται σε αναταραχή λόγω του επικείμενου αρραβώνα της αγαπημένης πρωτότοκης κόρης. Ο άνδρας της Ντέλια, που την χτυπά σε καθημερινή βάση, για ασήμαντες αφορμές, την κακοποιεί λεκτικά, την περιφρονεί μπροστά στα παιδιά της – ο μικρός γιος βρίζει χειρότερα και από τον πατέρα του – είναι ο αφέντης, στον οποίο δεν τολμούν να πουν για τη σχέση της κόρης. Μέχρι που θα μάθει ότι οι γονείς του υποψήφιου γαμπρού είναι πλούσιοι και θα αλλάξει στάση, αλλά και η Ντέλια, αφού θα αποτρέψει τον επικείμενο γάμο, όταν συνειδητοποιεί ότι ο χαριτωμένος και ερωτευμένος νεαρός, κρύβει μέσα του έναν άντρα σαν τον δικό της.

   Επιεικώς, η ταινία θα μπορούσε να σταθεί σαν ένα κοινωνικό μελόδραμα εποχής, αν δεν υπήρχε αυτή η εξόφθαλμη μίμηση του νεορεαλισμού, καθώς διαθέτει ένα καλοστεκούμενο σενάριο, με αρχή, μέση και δυστυχώς, ένα καταστροφικό φινάλε. Ο χαρακτήρας της ηρωίδας είναι σχετικά προσεγμένος, μια γυναικεία οικεία φιγούρα του παρελθόντος – ίσως και του παρόντος, που προσπαθεί να κρατήσει την οικογένειά της, να κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να εξασφαλίσει ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά της, να πάρει, με όποια δύναμη της απομένει, τη ζωή της στα χέρια της. Αντιθέτως, ο σύζυγος είναι στα όρια της καρικατούρας, ενώ η κόρη είναι σχετικά πειστική, κυρίως με τους καυγάδες που έχει με τη μάνα της, επειδή ανέχεται τη συμπεριφορά του άντρα της.

   Πέρα από τη μοδάτη σύνδεση της ταινίας με το metoo, η ταινία πάσχει και στον τρόπο που αντιμετωπίζει τη φτώχεια, τα στερεότυπα της εποχής και την κακοποίηση. Για τη σκηνοθέτιδα αυτά δεν οφείλονται στην άγνοια και την κληρονομιά της ταξικής καταπίεσης, στις ιδεολογίες μίσους που άκμασαν για δεκαετίες στην Ιταλία, αλλά ως κατάλοιπα ενός καθυστερημένου λαού, που μπορούν να αντιμετωπιστούν με ευσεβείς πόθους και την περιβόητη και πολυσύνθετη «αμερικάνικη βοήθεια».

   Στα αρνητικά και η πενιχρή αναφορά στην ιστορική περίοδο που ξεδιπλώνεται η ιστορία, όταν η Ιταλία μόλις έχει απελευθερωθεί – με έναν μαύρο Αμερικάνο στρατιώτη να συμβολίζει την πρόοδο και την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η φτώχεια να εμφανίζεται ως μία φυσική εξέλιξη και τα καυτά πολιτικά θέματα της εποχής να εκλείπουν παντελώς. Ακόμη και η αναφορά στους μαυραγορίτες της προηγούμενης περιόδου, που βρέθηκαν με χρήματα μετά τον πόλεμο (η οικογένεια του νεαρού που θέλει να παντρευτεί την κόρη της Ντέλια) είναι ασθενική.

   Για να φτάσουμε στο καταστροφικό φινάλε, όπου βλέπουμε την ηρωίδα να ολοκληρώνει την επανάστασή της, πηγαίνοντας να ψηφίσει στις πρώτες εκλογές, που δίνεται το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, λες και αυτό να είναι αρκετό , για τη χειραφέτησή τους, όταν ακόμη και σήμερα βλέπουμε ότι υπάρχει πολύς δρόμος για να ξεφύγουν οι γυναίκες από την καταπίεση, τη φτώχεια, τα στερεότυπα, το σύστημα υποταγής, που επιβάλλεται στους ασθενέστερους αυτού του κόσμου.

   Με δυο κουβέντες: Άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας…

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στη μεταπολεμική Ιταλία, η οικογένεια της Ντέλια, μιας απλής νοικοκυράς, βρίσκεται σε αναταραχή λόγω του επικείμενου αρραβώνα της αγαπημένης της πρωτότοκης Μαρστέλα. Η άφιξη ενός μυστηριώδους γράμματος ωστόσο θα πυροδοτήσει το κουράγιο της Ντέλια να αντιμετωπίσει τον βίαιο σύζυγό της και να φανταστεί ένα καλύτερο μέλλον.

   Fly me to the Moon

   (“Fly me to the Moon”) Κομεντί, αμερικάνικης παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Κρεγκ Μπερλάντι, με τους Τσάινγκ Τέιτουμ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Γούντι Χάρελσον, Άννα Γκαρσία, Κρις Έβανς κα.

   Φιλόδοξο δείγμα του σημερινού Χόλιγουντ – με ένα πρωτότυπο ευφυές ως και πονηρό σενάριο, που εμπεριέχει στον πυρήνα του μία, αν μη τι άλλο, παραδοξολογία, την ανάγκη του μάρκετινγκ για τη δημόσια εικόνα της NASA και γενικότερα της αμερικάνικης ισχύος στον πλανήτη, όταν στο δυτικό κόσμο όλα δούλευαν προς αυτή την κατεύθυνση – που στηρίζεται στην αναβίωση της ρομαντικής κομεντί του ’50-’60. Ένα νοσταλγικό ταξίδι στην αμερικάνικη ακμή και τον άκρατο – στρογγυλεμένο – ψυχροπολεμικό ανταγωνισμό με την τότε Σοβιετική Ένωση, με διφορούμενα έως και ενοχλητικά μηνύματα, που δεν απευθύνονται μόνο στο αμερικάνικο κοινό. Αλήθεια, πώς θα λάβει το κοινό το διαχρονικό μήνυμα εκείνης ότι «το αντίθετο του κομμουνισμού δεν είναι η δημοκρατία αλλά ο καπιταλισμός;»

   Έχοντας πίσω του μία πλούσια και ιδιαιτέρως προσεγμένη παραγωγή κι ένα καλογραμμένο αλλά όχι και τόσο αθώο σενάριο, σε σχέση με το νοσταλγικό του πνεύμα, ο σεναριογράφος Κρεγκ Μπερλάντι, γνωστός από τις ανώδυνες κομεντί του, πίσω από την κάμερα, θα κάνει ένα βήμα μπροστά, έχοντας ένα αξιόλογο επιτελείο δίπλα του, ένα περιζήτητο πρωταγωνιστικό ζευγάρι και μια σειρά από καλούς καρατερίστες.

   Τη δεκαετία του ’60, η Κέλι Τζόουνς, ένα παιδί – θαύμα του μάρκετινγκ, έρχεται να φτιάξει τη δημόσια εικόνα της NASA, την οποία υποτιμούν κάποιοι συντηρητικοί κύκλοι. Με την άφιξή της και τις πρώτες ιδέες της για την προώθηση του προϊόντος NASA θα προκαλέσει χάος στο ήδη δύσκολο έργο του διευθυντή εκτόξευσης Κόουλ Ντέιβις. Πέρα από τις παρεμβάσεις της, θα έχει και την ιδέα να αντικαταστήσει τους πραγματικούς ανθρώπους της NASA με ηθοποιούς, που γράφουν καλά στην οθόνη και θα κερδίσουν τη συμπάθεια του κοινού. Όταν ο πρόεδρος θεωρεί την αποστολή στο διάστημα πολύ σημαντική για να αποτύχει, λόγω και του διαστημικού ανταγωνισμού με τη Σοβιετική Ένωση, η Τζόουνς λαμβάνει εντολή να οργανώσει την παραγωγή μίας σκηνοθετημένης αποστολής, μία εφεδρική προσεδάφιση στο φεγγάρι, που θα φέρει τα πάνω κάτω.

   Το σενάριο, που υπογράφει η 30χρονη κόρη της Ρενέ Ρούσο, Ρόουζ Γκιλρόι, διανθίζει μία περιβόητη υπόθεση συνωμοσίας, για την κατάκτηση της σελήνης σε μία διαστημική αντιπαράθεση με τη Σοβιετική Ένωση, με χαριτωμένες σκηνές, πιασάρικους διαλόγους στα όρια του εξυπνακισμού. Και η κεφάτη σκηνοθεσία του Μπερλάντι, με ευφάνταστες σκηνές – βασικότερη η σκηνοθετημένη προσεδάφιση στο φεγγάρι – συγκροτούν ένα ευχάριστο φιλμ, το οποίο, όμως, απευθύνεται κυρίως σε ένα κοινό, που μάλλον δεν έχει και την καλύτερη μνήμη ή η που πιστεύει ότι η ιστορία ξεκινά από την ύπαρξη του διαδικτύου, στην καλύτερη των περιπτώσεων.

   Από κει και πέρα και παραμερίζοντας τις ενστάσεις για το στόρι, η ταινία κυλά ικανοποιητικά, χαρίζοντας ένα ευχάριστο δίωρο, ενώ το πρωταγωνιστικό ζευγάρι μπορεί να είναι ικανοποιητικό, αλλά δεν δένει ιδιαίτερα, καθώς η Σκάρλετ Γιόχανσον, παραμένει δέσμια της ωραιοπάθειάς της και ο Τσάινγκ Τέιτουμ, είναι μάλλον έξω από τα νερά του.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ…. Η Κέλι Τζόουνς, το παιδί-θαύμα του μάρκετινγκ, έρχεται για να φτιάξει τη δημόσια εικόνα της ΝΑΣΑ και προκαλεί χάος στο ήδη δύσκολο έργο του διευθυντή εκτόξευσης. Όταν ο πρόεδρος θεωρεί την αποστολή πολύ σημαντική για να αποτύχει, η Τζόουνς λαμβάνει εντολή να οργανώσει μια ψεύτικη, εφεδρική προσεδάφιση στο φεγγάρι.

   Ανεξιχνίαστοι Φόνοι

   (“Boneyard”) Αστυνομικό θρίλερ, αμερικάνικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Ασίφ Ακμπάρ, με τους Μπράιαν Φαν Χολτ, Κέρτις «50 Σεντ» Τζάκσον, Μελ Γκίμπσον, Μισέλ Σίροου, Γουέστον Κέιτζ Κόπολα κα.

   Αν δεν υπήρχε το όνομα του Μελ Γκίμπσον στο καστ της ταινίας είναι σίγουρο ότι δεν θα έβγαινε ποτέ στους κινηματογράφους αυτό το απαράδεκτο, απ’ όπου και αν το πιάσεις, αστυνομικό θρίλερ. Ο αγαπημένος Μελ, που μοιάζει εδώ και κάποια χρόνια – πλην ελάχιστων εξαιρέσεων – σα να παίζει ό,τι να ‘ναι, μαζεύοντας χρήματα για να γυρίσει τις δικές του ταινίες, αν του το επιτρέψουν ποτέ τα αφεντικά και οι παρατρεχάμενοί τους στο Χόλιγουντ, οι οποίοι τον έχουν στοχοποιήσει έπειτα από κάποιες δηλώσεις του.

   Μια ταινία, που ξεκινά συμβατικά και δίνοντας την προοπτική για μια ιστορία ενός συνηθισμένου κυνηγητού σίριαλ κίλερ, με όλα τα παρελκόμενα, αλλά πολύ γρήγορα αρχίζει να χάνει λάδια, με ένα συνονθύλευμα από επιμέρους πλοκές, φλας μπακ ατάκτως ερριμένα, ένας αχταρμάς από αμπελοφιλοσοφίες, ακατανόητους διαλόγους και αποσπασματικές βίαιες σκηνές, για το απαραίτητο σασπένς.

   Η ανακάλυψη των υπολειμμάτων από οστά έντεκα γυναικών και κοριτσιών στην έρημο Γουέστ Μέσα της Αλμπουκέρκη στο Νέο Μεξικό, θα σημάνει συναγερμό στις αστυνομικές αρχές, οι οποίες ξεκινούν μία εκτεταμένη έρευνα. Θα την αναλάβουν ο ντετέκτιβ Ορτέγκα και ο ειδικός πράκτορας Πετρόβιακ, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να συλλάβουν τον κατά συρροή δολοφόνο. Η ιστορία δείχνει πιο περίπλοκη από τις συνηθισμένες, καθώς ο δολοφόνος πιστεύεται ότι βρίσκεται ανάμεσά τους, ίσως και μέσα στην αστυνομία.

   Ο παραγωγικός, σε ανυπόληπτες χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες, Ακμπάρ, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να χειριστεί το θέμα του, ενώ και το σενάριο, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, είναι τόσο κακό, δίνοντας την αίσθηση ότι γράφτηκε από τους φανς του σκηνοθέτη. Επίσης, δείχνει ανίκανος να χειριστεί τους ηθοποιούς του, που όταν δεν κάνουν αγγαρεία, φαίνεται η προφανής αμηχανία τους, μπροστά στην κάμερα.

   Όπως είναι λογικό, η ταινία στερείται υποτυπώδους ρυθμού, έντασης και ατμόσφαιρας, όλα δείχνουν ψεύτικα και ούτε μια στιγμή δεν δημιουργείται η αίσθηση του θανάσιμου κινδύνου ή έστω μίας δόσης ανησυχίας. Πραγματικά κάτι σπάνιο για ένα θρίλερ slasher…

   Ο «50 Σεντ» απλώς λέει τα λόγια, ο Μελ Γκίμπσον δείχνει να δυσανασχετεί και ο πρωταγωνιστής Φαν Χολτ είναι πιο μονοκόμματος και ξύλινος από τον Ρόναλντ Ρίγκαν.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας ντετέκτιβ κι ένας ειδικός πράκτορας προσπαθούν να εντοπίσουν έναν κατά συρροή δολοφόνο, έπειτα από την ανακάλυψη οστών από έντεκα γυναίκες στην έρημο του Νέου Μεξικού.

   Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

   Κλέφτης Ποδηλάτων

   (“Ladri di Biciclette”) Ο Βιτόριο ντε Σίκα, παραδίδει ένα ανεπανάληπτο αριστούργημα, που αποτελεί σημείο αναφοράς του νεορεαλισμού, επηρεάζοντας καθοριστικά τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Με πενιχρά μέσα και ερασιτέχνες ηθοποιούς, αλλά με την έμπνευση να πιάνει ταβάνι, το αξιοθαύμαστο στόρι, διά χειρός Τσέζαρε Ζαβατίνι και τη σκηνοθετική ματιά ενός ολοκληρωμένου και πραγματικά εμπνευσμένου δημιουργού, το φιλμ δικαίως βρίσκεται πάντα ανάμεσα στις δέκα καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Ένας φτωχός άντρας πιάνει δουλειά, αλλά την πρώτη μέρα του κλέβουν το ποδήλατο, που είναι απαραίτητο για την εργασία του. Έτσι, μαζί με τον μικρό του γιο, θα ξεκινήσει μία αγωνιώδη αναζήτηση του ποδηλάτου στους δρόμους της χειμαζόμενης Ρώμης. Συνταρακτικά συγκινητική ταινία, με τα δάκρυα να αναβλύζουν ως φυσική αντίδραση καθαρισμού από τις τοξίνες του παρόντος. Πρωταγωνιστούν αξιοθαύμαστα οι Λαμπέρτο Ματζοράνι, Λιανέλα Καρέλ και ο μικρός Έντζο Σταϊόλα.

   Η Παράσταση Αρχίζει

   (“All That Jazz”) Το θρυλικό μιούζικαλ του Μπομπ Φόσι επιστρέφει 45 χρόνια από την πρεμιέρα του, σε ψηφιακές κόπιες και με τη φρεσκάδα μιας θαυμάσιας ταινίας, που δεν αποκτά ποτέ ρυτίδες. Η πολυβραβευμένη ταινία (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες, τέσσερα Όσκαρ, βραβεία Bafta), ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ όλων των εποχών, δίνει την ευκαιρία στον Φόσι να μιλήσει για την αγωνία του καλλιτέχνη και τη δημιουργία, έχοντας έναν συγκλονιστικό Ρόι Σάιντερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και να εντάξει αρμονικά τις υπέροχες χορογραφίες του στο υπαρξιακό δράμα. Ο σκηνοθέτης Τζον Γκίντεον, ένας εργασιομανής, γυναικάς και μανιώδης καπνιστής, ενώ ετοιμάζει ένα καινούργιο μιούζικαλ, θα υποστεί καρδιακή προσβολή και καταλήγει στο νοσοκομείο, όπου μεταξύ ζωής και θανάτου, αναστοχάζεται το παρελθόν του, τη φιλοσοφία του, τις σχέσεις και την τέχνη του. Η τιμημένη με Όσκαρ και αξέχαστη μουσική είναι του Ραλφ Μπερνς, η φωτογραφία του Τζουζέπε Ροτούνο, ενώ εμφανίζεται και η Τζέσικα Λανγκ.

   Πρόγευμα στο Τίφανις

   (“Breakfast at Tiffany’s”) Η αθάνατη, απαράμιλλης κομψότητας, ρομαντική κομεντί του Μπλέικ Έντουαρντς, με το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Όντρεϊ Χέπμπορν και Τζορτζ Πέπαρντ να λάμπουν όσο ποτέ, σε επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες. Το μελαγχολικό σενάριο του Τρούμαν Καπότε συναντά το 1961 την ανάλαφρη ματιά του Έντουαρντς και τις αξέχαστες μουσικές του Χένρι Ματσίνι και το υπέροχο τραγούδι του «Moon River», που κέρδισαν το Όσκαρ. Ο έρωτας μίας «ελαφριάς» κοπέλας, που θέλει να μπει στη σόου μπιζ κι ενός συγγραφέα, που έχει χάσει την έμπνευσή του και ζει ως ζιγκολό, θα δοκιμάσει τις αντοχές τους και θα τους κάνει να κατανοήσουν τον εαυτό τους. Αθάνατες σκηνές, έξυπνοι διάλογοι, δυνατές ερμηνείες και ένας Μίκι Ρούνεϊ που, παρότι εμφανίζεται για λίγα λεπτά στο ρόλο ενός Ιαπωνέζου, θα κάνει το θαύμα του.

   Πάφιν Ροκ: Νέες Φιλίες

   (“Puffin Rock and the New Friends”) Προσεγμένο νηπιακό animation από την Ιρλανδία, σε σκηνοθεσία Τζέρεμι Πάρσελ και σε παραγωγή της Cartoon Saloon, που έχει στο ενεργητικό της πολλές επιτυχίες στο σύγχρονο κινούμενο σχέδιο. Η εξαφάνιση του τελευταίου αυγού κάτω από περίεργες συνθήκες, οδηγεί την Ούνα και τους φίλους της να ξεκινήσουν έναν αγώνα για να το σώσουν πριν μια μεγάλη καταιγίδα χτυπήσει το Πάφιν Ροκ και βάλει το νησί σε κίνδυνο. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

    (Φωτογραφία από την ταινία «Τwisters»)

   Χάρης Αναγνωστάκης

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το πρόγραμμα του 47ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

Τις ελληνικές συμμετοχές στα διαγωνιστικά προγράμματα (εθνικό, εθνικό σπουδαστικό, διεθνές διαγωνιστικό, διεθνές σπουδαστικό, animation, green και kiddo) της 47ης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Δράμας (47ο DISFF), που φέτος θα διεξαχθεί από τις 2 έως τις 8 Σεπτεμβρίου, ανακοίνωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Γιάννης Σακαρίδης, στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Το 47ο DISFF θα προβάλλει συνολικά 62 ελληνικές ταινίες σε όλα τα διαγωνιστικά του τμήματα, οι οποίες θα παρουσιαστούν σε εθνική και παγκόσμια πρεμιέρα. Υπενθυμίζεται ότι από πέρυσι, οι ταινίες που αποσπούν τις κορυφαίες διακρίσεις στο εθνικό αλλά και το διεθνές διαγωνιστικό του τμήμα κάθε Σεπτέμβριο, εξασφαλίζουν αυτόματα το πολυπόθητο «εισιτήριο» για τη συμμετοχή στη διαδικασία των Όσκαρ.

«Το Φεστιβάλ Δράμας για 47 χρόνια είναι ανοικτό σε όλες τις τάσεις του σινεμά, είναι προϊόν συλλογικού οράματος και εργασίας, και βασίζεται στη πείρα και εμπειρία κινηματογραφιστών που συμμετέχουν σε οργανικές θέσεις και επιτροπές, έχοντας τη συνεχή στήριξη του δήμου Δράμας, του υπουργείου Πολιτισμού και, εδώ και μερικά χρόνια, της Περιφέρειας» δήλωσε ο Γιάννης Σακαρίδης και πρόσθεσε:

«Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τις ψηφιακές μας πλατφόρμες και τα δια ζώσης απανωτά sold out, ξέρουμε ότι 150.000 νέοι παρακολουθούν τις ταινίες του φεστιβάλ. Σε εθνικό επίπεδο κάθε χρόνο δεχόμαστε πάνω από 500 ταινίες μικρού μήκους, από Έλληνες δημιουργούς. Το φεστιβάλ συντελεί στην κινηματογραφική εκπαίδευση, όλων των ηλικιών, με προγράμματα όπως το Cinematherapy στα σχολεία και τα εργαστήρια κινηματογράφου στη πόλη της Δράμας. Καίριας σημασίας η συμβολή μας στην ίδρυση του προπτυχιακού προγράμματος του ΕΑΠ με τίτλο Σπουδές Κινηματογραφικής Γραφής και Έρευνας το οποίο ξεκινάει το τέταρτο εξάμηνο τον Οκτώβρη».

Αναφερόμενος στο Short Film Hub, ο Γ.Σακαρίδης είπε πως «φιλοδοξεί να συνδέσει ταλαντούχους σκηνοθέτες, σεναριογράφους και παραγωγούς με τη διεθνή και την εγχώρια κινηματογραφική βιομηχανία, ενώ στελεχώθηκε φέτος με τον συντονιστή του Short Film Market του Φεστιβάλ Καννών, Φλοριάν Φερνάντεζ».

Τον χαιρετισμό του απέστειλε ο δήμαρχος Δράμας και νέος πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Γιώργος Παπαδόπουλος, ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Μέσα από το φεστιβάλ και τις ταινίες που προβάλλονται, η Δράμα έχει δημιουργήσει ένα πλούσιο πολιτιστικό απόθεμα που αναγνωρίζεται και εκτιμάται σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Οι ταινίες αυτές αποτυπώνουν τις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές αλλαγές της Ελλάδας, παρέχοντας ένα πολύτιμο αρχείο για τις μελλοντικές γενιές. Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, λοιπόν, δεν είναι μόνο ένα ετήσιο πολιτιστικό γεγονός, αλλά ένας θεσμός που έχει ενσωματωθεί βαθιά στη συλλογική μνήμη της πόλης και έχει συμβάλει σημαντικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης ταυτότητάς της».

Ακολουθούν οι ελληνικές συμμετοχές στα διαγωνιστικά τμήματα:


Ποιοί συμμετέχουν στο εθνικό διαγωνιστικό – 2024 DISFF47

Name day, Κώστας Δημητριάδης

Skeleton tree, Χάρης Ζαλαβράς

Πακιστανός, Χρίστος Ζένιου

Μωβ, Τζω Καπράλου

Treadmill, Γιώργος Κοιμήσης

Χρυσά Βαστά, Φοίβος Κοντογιάννης

Numb, Δέσποινα Κούρτη

‘Ασκοπη Μετακίνηση, Νικολέτα Λεούση

Θέατρο, Αναστασία Λώλα

Τα περιστέρια αρρωσταίνουν όταν η πόλη φλέγεται, Σταύρος Μαρκουλάκης

Roger, Θάνος Μήτσιος

Γκέκας, Δημήτρης Μουτσιάκας

Zange, Ίρις Μπαγλανέα

36 Roses Street, Κρίστιαν Ξυπολιάς

Honeymoon, ‘Αλκι Παπασταθόπουλος

Mira, Ορφέας Περετζής

Κυρία Νίτσα, Νεφέλη Ράπτη

Κυνηγός, Παύλος Σηφάκης

Αλκυονίδες, Αλέξανδρος Σκούρας

Φοίβη, Βαγγελιώ Σουμέλη

Pave Paradise, Αλκαίος Σπύρου

Σπίτι, Σοφία Σφυρή

MJ, Γιώργος Φουρτούνης

Ο πρώτος μου γάμος, Ανδρέας Χαλικιάς

Η μεγαλύτερη μέρα του κόσμου, Δημήτρης Χαραλαμπόπουλος

7Hz, Μαρία Χατζάκου

Βίωμα, Angel Saft

Στο εθνικό διαγωνιστικό πρόγραμμα συμμετέχουν 27 ταινίες – ανάμεσά τους και δύο ντοκιμαντέρ (Pave Paradise και ‘Ασκοπη μετακίνηση)


Οι ελληνικές ταινίες που συμμετέχουν στο διεθνές διαγωνιστικό – 2024 DISFF 47

What Mary didn’t know, Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη

Numb, Δέσποινα Κούρτη

Αυτό που ζητάμε από ένα άγαλμα είναι να μην κινείται, Δάφνη Χαιρετάκη


Ποιοί συμμετέχουν στο εθνικό σπουδαστικό διαγωνιστικό – 2024 DISFF47

Marching, Παναγιώτα Μπουγά

Τρωκτικά του μπετόν, Αποστόλης Γκανάτσιος

Plantasia, ‘Αγγελος Γουρζής

Να θυμάσαι oτι πατάς στην γη, Βαγγέλης Δικόπουλος

040, Θεοδώρα Αναστασίου

Όχι πια έρωτες, Φοίβος Καραγιάννης

True Blue, Στράτος Κούβελας

Pop, Λίνα Κουντουρά

Imaginary Moscow, Πάνος Μαζαράκης

Stelianna, Γιάννης Μπλέτας

Στα χνάρια του φθινοπώρου, Βασίλης Μπόσμης

Το ποτάμι περνάει από το χωριό, Ξενοφώντας Νικολακόπουλος

MRI, Μελίνα Ξυπολιτάκη

Νεκρή ζώνη, Ιωάννης Παναγή

ΤΣΑΙΜΑΧΑΛΑ, Ευάγγελος Παναγιωτακόπουλος

Αχέροντας, Κωνσταντίνα Παπαδοπούλου

Alles gut, Παύλος Παρασκευόπουλος

No future kids, Ελένη Πουλοπούλου

Dracaena, Σοφία Πριοβόλου, Ιωάννης Παναγιωτίδης

Ο θάνατος του κηπουρού, Χριστίνα Σπηλιοπούλου

Δακρυγόνο, Ορέστης Σπυριδάκης

Κλημεντίνη, Γιώργος Σταγάκης

Απαράταμε, Μένη Τσιλιανίδου

Δέκα λεπτά κολύμπι, Αχιλλέας Τσούτσης

Ο τελευταίος νομάς, Φίλιππος Φερεντίνος

Dodeca – the womb, Ντανιέλε Χαρασανάκης

Στο Εθνικό Σπουδαστικό Πρόγραμμα συμμετέχουν 26 ταινίες

Head programmer: Παναγιώτης Ιωσηφέλης


Οι ελληνικές ταινίες που συμμετέχουν στο διεθνές σπουδαστικό – 2024 DISFF 47

Dracaena, Σοφία Πριοβόλου, Ιωάννης Παναγιωτίδης

No future kids, Ελένη Πουλοπούλου

Head programmer: Θανάσης Νεοφώτιστος


Οι ελληνικές ταινίες που συμμετέχουν στο animation – 2024 DISFF47

Asotos, Γιώργος Νάθενας

74, Χαράλαμπος Μαργαρίτης

Dodeca-the womb, Ντανιέλε Χαρασανάκης

G3N3SIS, Αντώνης Ντούσιας

P, Στέλιος Κουπετώρης

Plantasia, ‘Αγγελος Γουρζής

The mushroom man, Πέτρος Νιαμονιτάκης

Underground, Γιάννης Χριστοφόρου

Head programmer: Σπύρος Σιάκας


Η ελληνική ταινία που συμμετέχει στο short and green – 2024 DISFF47

Plantasia, ‘Αγγελος Γουρζής

Head programmer: Βασίλης Τερζόπουλος.


Oι ελληνικές ταινίες που συμμετέχουν στο kiddo – 2024 DISFF47

Xιονόμπαλες, Γρηγόρης Βαρδαρινός

Τζίτζιλι Μίτζιλι , Έλλη Φωτίου

Head Programmer: Έλενα Μαυρίδου


Οι ελληνικές συμμετοχές στο pitching lab – 2024 DISFF47

Εκτός από τα τέσσερα ελληνικά σχέδια που θα συμμετέχουν στο διεθνές pitching lab και forum στη Δράμα, και θα διαγωνιστούν για τα βραβεία της Finos Film και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (Taxi Driver’s Turn or 24 Hours without Popi της Καρίνα Λογοθέτη, 15:16 του Κωνσταντίνου Π. Κακαρούντα, Blühen (Λουλούδιασμα) του Κωστή Χαραμουντάνη και Clinic της Πηνελόπης Μαυροψαρίδη) φέτος θα πραγματοποιηθεί για τρίτη χρονιά, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των βραβευμένων ταινιών της Δράμας στην Αθήνα, το Athens Pitching Lab, με 6 ελληνικά σχέδια. Μια πολλά υποσχόμενη διοργάνωση, η οποία δίνει έμφαση στην ανάπτυξη των σεναρίων των σχεδίων, θέλοντας να δώσει ώθηση στην ελληνική παραγωγή. Φέτος τα mentorship awards «Στάθης Παρασκευόπουλος» θα απονεμηθούν σε δύο από αυτά τα σχέδια, τα οποία θα βοηθηθούν περαιτέρω στο development του σεναρίου τους.

Τα 6 σχέδια:

‘Dreams of Copper’ του Σπύρου Χριστοφοράτου

‘Disowned’ της Αννας Μαρίας Δημητροπούλου

‘Meridian’ της Μαρκέλας Κονταράτου

‘Adespotos’ (Stray) της Αναστασίας Γκιβάλου

‘Feride, My Love’ των Ντίνας Κουμπόλη, Χρήστου Δήμα

‘Hot Water’ της Χρυσιάννας Παπαδάκη

Επικεφαλής του εκπαιδευτικού προγράμματος: Βαρβάρα Δούκα

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

O Λεωνίδας Καβάκος σε μία μοναδική συναυλία σήμερα στην αρχαία Μεσσήνη

«Θα προσπαθήσουμε να είμαστε αντάξιοι και της μουσικής που θα παίξουμε και του χώρου στον οποίο θα βρισκόμαστε. Και φαντάζομαι ότι και ο Πέτρος Θέμελης από εκεί που είναι, θα χαίρεται και θα νιώθει περηφάνια» δήλωσε ο Λεωνίδας Καβάκος στους δημοσιογράφους μία μέρα πριν την εμφάνισή του στην αρχαία Μεσσήνη.

Ο διεθνής σταρ του βιολιού και το Apollωn Ensemble, ένα σχήμα κορυφαίων Ελλήνων μουσικών της νέας γενιάς (Noé Inui-βιολί, Αλέξανδρος Σακαρέλλος-βιολί, Ηλίας Λιβιεράτος-βιόλα, Τιμόθεος Γαβριηλίδης-Πέτριν-βιολοντσέλο, Μιχάλης Σέμσης-κοντραμπάσο, Ιάσων Μαρμαράς-τσέμπαλο), που ο ίδιος συγκρότησε, μετά την εντυπωσιακή εμφάνισή τους στην ιστορική Αίθουσα Musikverein της Βιέννης, εμφανίζονται στο Εκκλησιαστήριο της αρχαίας Μεσσήνης σε μία μοναδική συναυλία που διοργανώνει το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Σε αυτό τον μοναδικό χώρο πολιτισμού θα ερμηνεύσουν, σήμερα το βράδυ (11 Ιουλίου), τα κοντσέρτα για βιολί του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, δημιουργώντας έναν συναρπαστικό διάλογο ανάμεσα στην αρχαιοελληνική αισθητική και στην αρμονία και τον ρυθμό της κλασικής μουσικής. Η συναυλία είναι αφιερωμένη στη μνήμη του αρχαιολόγου Πέτρου Θέμελη (1936-2023), με τον οποίο το Μέγαρο είχε προγραμματίσει, ήδη για το καλοκαίρι του 2023, μία πρώτη συναυλία που δεν κατέστη τότε δυνατόν να πραγματοποιηθεί.

«Θεωρώ το Apollωn Ensemble το καλλιτεχνικό μου παιδί. Είναι όλοι τους εξαιρετικοί άνθρωποι και μουσικοί και οι εμπειρίες που έχουμε μέχρι στιγμής είναι μοναδικές και δυνατές. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που η συναυλία με πρωτοβουλία του Μεγάρου θα βιντεοσκοπηθεί από την μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής ταινιών κλασικής μουσικής στον κόσμο, την UNITEL» ανέφερε ο Λεωνίδας Καβάκος.

Ο Πέτρος Θέμελης είχε εστιάσει επί δεκαετίες το ερευνητικό ενδιαφέρον του στην ανάδειξη της πόλης της αρχαίας Μεσσήνης, η οποία αποτελεί σήμερα έναν από τους μεγαλύτερους ενιαίους αρχαιολογικούς χώρους της Ευρώπης, αν όχι του κόσμου. Όπως γράφει σε σημείωμά του: «Η αρχαία Μεσσήνη, πέρα από τις ποικίλες μορφές, υποστάσεις και λειτουργίες της, αποτελεί αυτή καθεαυτή μια τρισδιάστατη δημιουργία που συνομιλεί με το φυσικό περιβάλλον και το παγκόσμιο κοινό που την επισκέπτεται. Ένα περίοπτο έργο τέχνης, μια εξελισσόμενη δημιουργία που συγκροτείται από τα διάσπαρτα μέλη του, αναδύεται σταδιακά μέσα από βαθιές στρώσεις χωμάτων των σκοτεινών αιώνων, ζει στο παρόν μια δεύτερη ζωή που προοιωνίζεται αιώνια».

Σε αυτή τη μαγευτική βραδιά στην καρδιά της Πελοποννήσου, το κοινό θα έχει τη σπάνια ευκαιρία να απολαύσει τέσσερις αριστουργηματικές ορχηστρικές συνθέσεις του Μεγάλου Κάντορα της Λειψίας: τα Κοντσέρτα για βιολί σε λα ελάσσονα, σε μι μείζονα, σε σολ ελάσσονα και σε ρε ελάσσονα. Όλα τα έργα γράφτηκαν από τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ κατά το α΄ μισό του 18ου αιώνα και συνδυάζουν, με αριστοτεχνικό τρόπο, το γερμανικό και το ιταλικό ύφος.

Τα τέσσερα έργα που θα παρουσιαστούν στην αρχαία Μεσσήνη, περιλαμβάνονται και στο νέο CD του Λεωνίδα Καβάκου και του Apollωn Ensemble, το οποίο ηχογραφήθηκε στο Μέγαρο τον Σεπτέμβριο του 2023 για την Sony.

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών φιλοδοξεί η φετινή συναυλία του Λεωνίδα Καβάκου και του Apollωn Ensemble στο Εκκλησιαστήριο να αποτελέσει την έναρξη μιας σειράς εκδηλώσεων του Μεγάρου στην αρχαία Μεσσήνη.

H συναυλία πραγματοποιείται με τη χορηγία του Ιδρύματος Γεωργίου και Βικτωρίας Καρέλια και με την υποστήριξη του Ιδρύματος Φ. Κωστοπούλου.

Νάντια Μπακοπούλου

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ